Ten noordwesten van Ho Chi Minh-stad, ligt een giga ondergronds tunnelcomplex dat tijdens de Vietnamoorlog als schuilplaats diende voor de Viet Cong (Verzets- en guerrillagroep in Zuid-Vietnam).

De eerste tunnels werden hier aan het eind van de jaren veertig door de Viet Minh gegraven en in de strijd tegen de Fransen gebruikt. De Viet Cong breidde dit tunnelstelsel uit tot een netwerk van wel meer dan 250 km! Zo ontstond er een complete ondergrondse stad, met woon- en slaapvertrekken, opslagplaatsen voor munitie, commandoposten, keukens, ziekenhuizen en scholen.

Het zien en bekruipen van deze tunnels waren voor mij een lang gekoesterde wens. Dus samen met mijn maatje Yvon in mijn kielzog was het dan enkele weken geleden zo ver. Heel even mochten wij ons begeven op Viet Cong territorium (plus zo’n kleine 1000 andere toeristen).

De Amerikanen begonnen aan een tegenoffensief. En wat voor offensief ze pakte het meer dan grondig aan. Er werden speurhonden ingzet om de mollen boven de grond te krijgen maar de beesten raakten gedesoriënteerd door de peper die de Viet Cong rondstrooide. Ook werden er vrijwilligers opgeroepen om de tunnels te verkennen maar hun westerse lijven waren niet gebouwd op deze nauwe tunnels. Zij konden dan ook niet opboksen tegen het “Tunnelvolk” met hun handgemaakte boobytraps en hun tengere lijven waarmee ze gemakkelijk de tunnels door kropen.

Amerikanen lok kuil & Boobytraps

In de laatste poging het “Tunnelvolk” boven de grond te krijgen werd er grof geschut ingezet, bommen, napalm en ontbladeringsmiddelen. Van het laatste zijn nu nog steeds de verschijnselen zichtbaar, niet zo zeer in het landschap der natuur maar in het landschap der mensen. Nu anno 2012 bijna 40 jaar later worden er nog kinderen geboren die misvormd zijn en is het percentage aan kanker enorm. Cu Chi werd de zwaarst gebombardeerde streek van Vietnam.

Share on Facebook

Mijn lieve vriendinnetje Renske is al een tijd bekend met het fenomeen sabreren en wilde mij dit graag bijbrengen. Gewapend met 2 flessen prosecco en een joekel van een zwaard kwam ze mijn nieuwe huisje bewonderen. En om het huis in te wijden hebben wij met grof geweld de kurken laten ploppen. Zie hieronder het resultaat!

Share on Facebook

De laatste plek die Menno en ik nog wilde zien was Sanur beter bekend als het Benidorm van Bali. Het stikt er van de bejaarde Nederlanders die de koude winter maanden ontvluchten om hun geklaag gestaag voort te zetten in warmere oorden. Het voedsel word nog net niet voor ze geprakt maar de wegen zijn wel alvast geasfalteerd voor de komst van een horde losgeslagen rollator bestuurders. De gemiddelde leeftijd werd dan ook met onze komst gehalveerd en dat de Nederlanders hier al jaren vertoeven is in alles te merken. We werden in het Nederlands begroet, er staan frikandellen op ieder menu maar ook de term “Rekening-splitsen” is hier een bekend fenomeen.

Al ben ik altijd fan geweest van de Nederlandse humor maar toen Menno vol enthousiasme bij binnenkomst van een restaurant riep “Wanneer begint hier de Bingo?” kon er geen mens om lachen. Ik vraag mij af of ik hier over 40 jaar terug kom en een frikandelletje bestel terwijl ik met mijn man roddel over de dikke billen van de buurvrouw. Waarom ook eigenlijk niet, het is een mooie plek waar het van alle gemakken is voorzien, al hoop ik niet dat ze mijn frikandelletje prakken!!

De bootreis van de Gili eilanden richting Bali voelde als een mokerslag op mijn fysiek gestel. Bijna drie maanden lang heb ik de benen onder mijn lijf vandaan gelopen, ik ben van 134m aan een touw naar beneden gestort, ik heb dagtochten gemaakt van urenlang lopen door de meest bosrijke gebieden, ik heb mijn bloed gedoneerd aan vrijwel iedere mug die mijn lichaam bezocht, ik heb de lichten aangedaan bij menig horecagelegenheid, ik heb gezwommen met dolfijnen, schildpadden en de grootste walvissen van dichtbij gezien, ik heb op meters dik ijs gewandeld, ik heb door grotten geklauterd tot de blauwe plekken niet meer te tellen waren en na 3 maanden zij mijn lichaam….”Ik weet niet wat jij nog allemaal van plan bent maar ik kan niet meer!”. Terwijl mijn geest nog alle eilanden had af kunnen struinen en het nog had op kunnen brengen om zo’n 100 tempels met hetzelfde enthousiaste te begroeten was mijn lichaam gewoon op. Ik heb mij neer moeten leggen bij het vonnis dat mijn lichaam mij had opgelegd en dat was rust.

Het bleek dat ik een bacterie had opgelopen en de laatste vier dagen heb ik vrijwel mijn hotelkamer niet verlaten.

De dag van vertrek was aan gekomen en ik voelde mij al iets beter misschien was het de energie die ik kreeg van het idee dat ik mijn familie en vrienden weer in mijn armen kon sluiten. Ik kon ook mijn geluk niet op toen het bleek dat ik 4 stoelen tot mijn beschikking had in het vliegtuig, al reikte mijn korte beentjes amper de 4de stoel, hij was en bleef van mij en ik bewaakte hem met mijn leven! Alle vluchten gingen soepel en was in een wip weer in het vertrouwde Den Bosch. Hier heb ik nog even mijn zus een trauma bezorgt om haar te verrassen op haar werk zij dacht namelijk dat ik een dag later zou komen!! HiHi. Zij had op haar beurt weer een geweldige avond georganiseerd waarbij 1 voor 1 mijn vriendinnetjes te voorschijn werden getoverd. Het was een meesterlijk feest!

Ik besef mij keer op keer dat ik mijzelf gelukkig mag prijzen met de mensen die ik om mij heen verzameld heb. Het is door jullie dat ik de wereld kan verkennen omdat jullie mij altijd een plek geven waarnaar ik kan terug komen, jullie zijn de basis van mijn paklijst ik neem jullie overal met mij mee!!

Liefs,

Jasmijn

ps.

De blog blijft online omdat ik gewoon blijf dromen maar ze vooral wil blijven vervullen. Oh… wil je mijn foto’s komen kijken mag dat altijd!

Share on Facebook

Indonesië bestaat uit 13.677 eilanden waarvan er 990 bewoond zijn er worden meer dan 400 talen gesproken maar iedereen spreekt de nationale Indonesische taal (Bahasa). Als er zoveel te zien is blijf je toch niet op 1 eiland plakken?

Na ons bezoek aan Ubud zijn we kris kras door Bali heen gegaan en hebben onderweg nog wat toeristen stops gemaakt bij de Watertempel, de Royal Family Tempel*, de watervallen van Gitgit, een Hotspring in Banjar en we hebben een koffieplantage bezocht om vervolgens helemaal in het noorden aan te komen in een vissersdorpje genaamd Lovina met zijn gitszwarte stranden. De volgende dag stond een lange rit te wachten richting Padang Bai want daar stond de boot te wachten richting Lombok. We maakten gebruik van een goedkope lokale ferry dus werden we weer veelvuldig op de foto gezet. Voor het vermaak draaide ze een film “Titanic” het onzinkbare schip, lekker dan zo midden op zee maar heb toch heerlijk genoten van Leo in zijn jongere jaren. Na 4 uur schommelen kwamen we in het ondertussen pikkedonker Lombok aan en we besloten naar Kuta te gaan omdat dat de surfspot is van Indonesië, ikzelf weet waar mijn krachten liggen dus weet ook dat surfen er geen van is “handdoek-liggen” daarentegen staat wel op mijn lijstje. Ideaal dus!

Lombok is een prachtig eiland dat nog het pure laat zien wat Indonesië te bieden heeft, ieder eiland vertelt zijn eigen verhaal. In Lombok zijn er ongerepte stranden zonder strandbedjes gevuld met dikke witte lichamen, zonder  wolkenkrabbers die het uitzicht versperren. De mensen zijn vriendelijk en willen graag een praatje maken om hun Engels te oefenen. Helaas zal dit allemaal veranderen binnen een jaar of 5 door de komst van een internationale luchthaven met rechtstreekse vluchten vanuit Rusland en Australië. Terwijl de inwoners van Lombok vol trots over hun vliegveld praten weten zij niet dat investeerders uit Dubai en Australië hun grond opkopen en er gehele resorts op gaan bouwen compleet met bars, shops en restaurants. In Indonesië is het namelijk niet verplicht te vertellen over groteske bouwplannen van investeerders want de stem van de lokale bewoners stelt hier niks voor en raakt verloren in het harde geluid van grof geld. Dus geniet nog even van de mooie plaatjes voor dat alles veranderen zal.

De Gili eilanden .

De Gili’s zijn te verdelen in 3 eilanden. Gili Air het eiland het dichtstbij het vaste land ligt, Gili Meno het honeymoon eiland en als laatste Gili Trawangan beter bekend als Gili T het party eiland waar je prachtige duiken kan maken, waar geen gemotoriseerd ver voer is en waar je iedere dag uit je plaat kan gaan op alle soorten drugs dat absoluut niet van je moeder mag.

Vanwege het regenseizoen is het niet altijd mooi weer maar we hadden nog wel redelijk mazzel met het weer. We hebben gesnorkeld met schildpadden en de meest prachtige vissen, hebben gefeest tot in de gloria en een rondje om het eiland gefietst van maar liefst 45min maar we hebben vooral genoten.

Hier kwam na 4 dagen een eind aan en ook ons budget was zo leeg als een Afrikaanse waterput. De terugweg naar Bali was kortgezegd een levende hel in een boot met 5 gruwelijke motoren klapten we de golven over richting het vaste land voor bijna 2 uur zat ik gevangen in het benedendek met 15 Koreanen die hun maaginhoud loosden op oorverdovende wijze. De geur en het geluid ging door merg en been al kreeg ik er niet veel van mee ook ik stond weer aan de lopende band van plastic zakjes vullen. Tot ik niet meer kon en de tranen over mijn gezicht rolde van de pijn. Ik heb hardop gebeden dat het moest stoppen. “Geef mij land, geef mij alsjeblieft land, laat mij een schim zien van Bali”. Het mooiste van het alles is dat Menno boven op het dek de tijd van zijn leven had hij voelde zich de “Koning van die de woeste zeeën bedwong”.  Ook deze ervaring zal een plekje krijgen maar een heel kleintje in de hoek van mijn hersenpan naast alle namen van mensen die ik vergeten ben.

Share on Facebook

Na mijn roerige trip vanuit Java ben ik heelhuids weer in Bali beland. En al had ik mijzelf beloofd nooit meer richting Kuta te gaan heb ik deze belofte rap aan de kant geschoven toen bleek dat Menno wat eerder naar Azië kwam omdat hij de overstromingen in Australië meer dan zat was! Aangezien meneer daar al een week zat had hij daar aardig wat vrienden gemaakt en wist de leukste plekken op zijn scootertje te vinden, al nam hij wel voor de zekerheid genoeg geld mee mocht hij de weg niet meer terug kunnen vinden en ergens te moeten overnachten.

Offers in onze homestay

Na hier 2 dagen te zijn bijgekomen hebben we besloten de laatste 2,5 week van mijn tijd in Indonesië samen te reizen. Onze reis begon in het prachtige Ubud, ik heb het hier zo naar mijn zin gehad dat ik Menno dit niet kon ontnemen en ook ik had er totaal geen problemen mee hier nog 2 nachtjes te blijven. We hebben een prachtige “Homestay” gevonden waar wij meteen van dichtbij de voorbereidingen van een jaarlijks offeringsceremonie konden meemaken. Er werd rijst gekookt, bloemen geplukt en de prachtigste kleding werd uit de kast getrokken en om hun lijven gedrapeerd. Offerceremonies zijn een belangrijk ritueel voor de Hindu’s zij offeren iedere keer voordat zij zelf hun tanden in maaltijd zetten dit doen zijn uit dankbaarheid naar de goden omdat ze iets hebben om hun maag te vullen.

Menno en ik zijn ook ongeloveloos dankbaar voor de Indonesische eten waarmee wij onze buikjes deze vakantie kunnen vullen en om hier wat meer over te weten besloten we voor een letterlijk kijkje in de keuken door middel van een kookcursus. Eerst werden we meegenomen naar de lokale markt om daar de wonderlijke maar ook meest lugubere ingrediënten te kunnen bewonderen die de Indonesië keuken zo speciaal maakt. De geuren wisselde zich af van “Heerlijk”, “Wat is dit ook al weer” tot “Zullen we doorlopen het stinkt hier”. Onze chef van die dag gaf ons uitleg over de verschillende groenten en kruiden. Na deze uitleg werden we omstebeurt naar de keuken gescooterd om daar onze gekozen gerechten te gaan bereiden.

Kruidenmarkt Ubud

Indonesische boerenkool met worst

Eerst moest alles fijngesneden worden om vervolgens met Menno’s precisie te worden gemalen tot een sensationele homogene emulsie ik noemde hem daarom ook “Chef hak & prak” Ik was natuurlijk “Chef frituur” daar wist ik wel raad mee na jarenlang gepaneerd voedsel te hebben klaargemaakt. In een wok met een laagje kokosolie werden een voor een alle sauzen gedompeld zelfs het vlees, vis maar ook het toetje werd even door de olie geschept. Na 3 uur sloven was ons maal klaar en hebben we met onze broek op standje vreethaak ons best gedaan om een maaltijd voor 6 personen met zijn tweeën naar binnen te werken Menno voor 4 en ik voor de andere 2 personen.

Chef Hak & Prak

Als het lijkt of ik hier de kluts kwijt ben dat klopt want zij heeft hem!

Dadar Gelung, dessert van geraspte cocos met caramel en een pannekoek.

De dag ervoor zijn we onderweg naar de wasserette het Holy Monkey Forrest ingewipt. Bij de ingang wat banaantjes gekocht en op naar de tempels. Nog geen 20meter in het park werden we er door 2 toeristen op gewezen dat een plastic tas meenemen niet slim was en dat ook die bananen vragen om problemen bij de apen. Menno propte ons wasgoed onder zijn shirt (inclusief vuil ondergoed) terwijl ik een tros mini bananen bewaakte tussen mijn BH. We waren 20 meter verder en daar kwamen ze al krijsend aangerend het leken we een stel Russen tijdens de opening van een onbeperkt buffet want alles verdween tussen de scherpe snijtanden van deze barbaren om vervolgens ergens in een hoekje uit te buiken in de zon. Geloof dat dat ook eigenlijk is wat je hoort te doen naar een stevige Indonesië maaltijd!

Liefs, Jasmijn

PS. Deze blog is een transparante blog en dat wil ik ook zo houden. Dus ik ga eerlijk zijn en jullie vertellen dat het mij weer is gelukt iets op wonderbaarlijke manier kwijt te raken, mijn camera! Dus als je denkt dat mijn foto’s vooruit zijn gegaan heb je het mis want dit zijn Menno’s prachtplaatjes. Vanwege super traag internet hier in Lombok is er geen mogelijkheid voor foto’s uploaden. Check daarom flickr.com/photos/mentertainment dit is zijn fotocollectie van onze reis in Indonesië ook staan zijn reizen naar Peru, Argentinie en Australie erop zeker de moeite waard om een kijkje te nemen.

Share on Facebook

Na mijn creatieve uitspattingen in Ubud heb ik een vlucht geboekt richting Yogjakarta in Java. Ze noemen Jakarta “The Financial City” en Yogjakarta “The Artistic Soul”. Daar hebben ze helemaal gelijk in want Yogja is een super leuke stad waar je als je de juiste plekken kent je jezelf nooit hoeft te vervelen. Hier heb ik 4 dagen de toerist uitgehangen want heb alle toeristisch dingen gezien en ook de toeristische valkuilen van een afstand ontweken. Vanuit Yogja wilde ik via Bromo weer terug naar Bali dit kon met een 2 daagse trip waarbij je dan met zonsopkomst de vulkaan kan zien met al zijn gerommel en gerook en dan door het westen van Java crosst en via de ferry weer in Bali komt, zo kon ik dan ook Java zien zonder te veel dagen te verliezen in het binnenland.

In de ochtend moest ik mij om 8.30 melden om de 10u durende rit naar Probolingo te ondergaan. Ondertussen ben ik een beetje bekend met het verkeer en heb ik de achterbank op slinkse manier geclaimd zodat ik de kamikaze acties van hele gezinnen op scooters, overstekend wild en overbeladen bussen niet onder ogen hoefde te zien. Mijn Duitse mede reizigers Bo & Mario zijn nog redelijk nieuw hierin en hebben toen de fout gemaakt voorin te gaan zitten. Dat heeft enorm op mijn lachspieren gewerkt. Bo & Mario zijn namelijk een Duits homostel en Bo is geboren in Thailand maar opgegroeid in Duitsland. Dus als Mario en ik door een winkel liepen tijdens een van onze stops werd er in het Indonesisch gevraagd aan Bo of wij op de foto wilden met de lokale bevolking. Bo spreekt natuurlijk geen woord Indonesisch dus tilt dan simpelweg zijn schouders op en zegt “Keine ahnung” vervolgens worden Mario en ik dan ongevraagd op een foto getrokken en als Bo erbij wil staan word hij weggeduwd omdat hij donker is.

De rit was zeer vermoeiend omdat onze chauffeur of levensmoe was of twee spastische benen had die de gas en rempedalen bestuurden. Ook lukte het niet om te slapen omdat Bo’s gegil door merg en been ging als we weer eens vol in de ankers gingen. Ik moest ook enorm lachen als hij de man in het Duits uitschold op een hoge piepstem en de beste man geen idee had dat hij tot op het bot werd uitgescholden en vriendelijk terug lachte wat Bo nog furieuzer maakte. We hadden dan ook beren honger tegen de tijd dat we aankwamen in Probolingo daar hebben Bo en ik een heerlijke Nasi Goreng op en Mario die daarvoor de “Bali-belly” heeft gehad leeft op droge crackers en ingeblikt fruit geïmporteerd uit Amerika.

Die avond hebben we niet veel geslapen mede omdat we ontdekt hadden dat we alle drie enorme fans van Shakira zijn en op onze kamers met onze heupen hebben staan zwaaien als ware latino’s en omdat het zo ongelofelijk koud was ik het gewoon niet warm kreeg. Maar die nacht was toch niet bedoeld om lang te slapen want we werden om half 4 wakker gemaakt want vanuit Probolingo was het nog een uur naar Bromo en de zon om 5uur op komt en we moesten nog een stuk de berg op lopen. Het was absoluut de moeite waard! Een prachtig gezicht hoe de zon langzaam de vulkaan laat zien en hoe de rook alles in omgeving in de as legt. Je hoort Bromo ook echt brommen en rommelen. We moesten een afstand van 15km houden uit veiligheid, de lokale bevolking neemt hier echter geen gehoor aan want nog geen 100 meter naast de vulkaan is een Hindu tempel gebouwd en ruim 1km verder doemt er een stadje op tussen de as wolken.

Onze gids vertelde dat het geloof van de Hindu’s zo sterk is dat ze regelmatig offers brengen aan Bromo zodat hij rustig blijft en hun leven daar geen gevaar zal lopen. De “Care taker” van de vulkanen was dan ook een geliefd man omdat hij toen de Bromo onrustig was in 2006 tegen alle regels in de Bromo is beklommen op blote voeten en daar heeft gebeden zijn mensen met rust te laten en wonderbaarlijk heeft de Bromo toen geluisterd en werd rustig. Alleen toen vorig jaar de Merapi onrustig werd, was iedereen ervan overtuigd dat het goed zou komen maar helaas waren de offers en alle schietgebedjes niet voldoende want het hele dorp is gewetenloos van de kaart geveegd samen met hun goede geloof in hun vulkaan. Dat de vulkanische resten waar nog tientallen mensen onder begraven liggen nu als meest toeristische trekpleister van java fungeert boven de Borubodur is dan ook erg dubbel. De een zijn dood is de ander zijn vakantiefoto.

De terugreis verging ons minder goed vertragingen stapelde elkaar op en toen zelfs onze bus het begaf in het midden van de nacht waren de Shakira fans niet meer in hun hum. Midden in de nacht zijn we van hotel tot hotel gegaan op zoek naar een slaapplek met de vermoeidheid in onze benen en een loei zware tas op onze rug konden we niet meer. Uiteindelijk hebben we te veel betaald voor een vieze kamer maar soms is het niet anders dan dat je maar een toerist bent in een stad die je niet kent met mensen die je niet begrijpt en dat de vermoeidheid je verstand overneemt. Later hebben we met zijn drieën nog een blik geïmporteerd fruit opengetrokken omdat dat alles was wat we voorhanden hadden maar ik vond het prima. Ik dank alle goden van de wereld op mijn blote voetjes, Hindu, Islam, Christen of wie dan ook maar wil luisteren voor deze 2 Duitse Shakira fans zij hebben mijn trip onvergetelijk gemaakt en ingeblikt fruit zal nooit meer hetzelfde smaken!

Zonsopkomst en stadje bij vulkaan.

Share on Facebook

Na mijn lichte traumatische ervaring in Kuta in de regen heb ik een bus genomen naar Ubud. Dit is een plaatsje in het midden van Bali en draagt een wat artistieke sfeer uit en ik (als afgestudeerd kunstenaar) voel mij daar enorm op mijn gemak, mensen zijn er wat minder opdringerig en er is hier zowaar wat natuur te zien, top dus!! Ik heb mijn artistieke derrierre achterop een scooter geworpen en heb onderhandeld tot ik scheel keek en dat heeft zijn vruchten afgeworpen ik zat in een prachtige plek met uitzicht op een rijstveld en compleet met zwembad en ’s ochtends als ik wakker werd staarde ik recht in de ogen van een nakende vrouw, kortom niks te klagen dus.

Ik wilde in Ubud dolgraag een Batikcursus doen om zo gezegd weer “in touch” te komen met mijn creatieve kant. Ik meldde mij netjes om 10u ’s ochtends bij Nyoman om de historie te horen over batik. Vol overgave was ik een en al luisterd oor ookal excuseerde hij zich een aantal keer want de avond ervoor had hij een iets wat te hete Gado Gado op en zijn darmen waren wat van slag. Met een busje Norrit op tafel bleef hij het liefst roerloos op zijn bankje zitten en kon ik met vragen bij hem komen, dat was het beste zei hij want hij was bang dat als ie op zou staan zijn slippers vol liepen. Zijn zoon werd toen maar als mijn persoonlijke leraar aangewezen en hij legde mij zeer proffesioneel alle stappen van het batik proces uit. Ik heb dat enorm onderschat want het is nog een hels werk.

De eerste stappen in de batik wereld.

Eerst ga je op een katoene doek schetsen om vervolgens de lijnen over te trekken met “wax”  dit doe je met een heel klein pennetje dat je om de paar seconden in een bakje met hete wax dompelt. Nog best een lastige klus om niet te knoeien met klodders wax en de lijnen te krijgen zoals je ze van te voren getekend hebt.  Daarna ga je aan de slag met het  inkleuren en ga je kleuren mengen om een speels effect te krijgen. Bij de volgende stap ga je de kleuren die je daarvoor zo netjes heb aangebracht veiligstellen door er een laagje wax overheen aan te brengen. Ook kan je ervoor kiezen om parafine te gebruiken dit kun je kreukelen en dit geeft een craquele effect aan je doek. Als alle delen zijn ingekleurd worden de grote delen ondergedompeld in een bad met kleurstof en alles wat je van te voren hebt bedekt met wax wordt dan niet gekleurd alleen de delen die onbewerkt zijn. Als laatste wordt je doek in heet water gekookt om de kleuren goed te laten doorkomen en de wax van het doek smelt. Nu nog drogen en strijken en hopla “Ready is Kees”  je bent een batik doek rijker.

De cursus was echt super leuk en informatief ik kreeg ook een lunch aangeboden die ik tot op de laatste kruim verorberd heb omdat het zo lekker was. Nyoman liep af en aan naar het toilet en dat gaf het spetterende effect van deze cursus! Wil je het eindresultaat zien? Dat kan maar dan moet je eerst 3 uur lang naar al mijn vakantie foto’s komen kijken!

Liefs,

Jasmijn de koningin van de batikkunst!

ps.

Hier nog een dot feiten:

* Met meer dan 200 miljoen moslims is Indonesië het grootste islamitische land ter wereld.

* Ze gebruiken hier geen toiletpaier maar hun linkerhand (even voor de zekerheid aan deze trend doe ik niet mee).

* Een pakje sigaretten is hier nog geen euro en nee ik neem geen sloffen mee terug stop maar gewoon met roken, papa!

* De sociale controle is hier groot ik kan mijn kont niet keren of men wil weten waar ik naar toe ga en waar mijn man is. Mijn antwoord is duidelijk: Grootmoeder koekjes brengen in het bos en mijn man is even sigaretten halen!

* Buiten het hoogseizoen gaat de lokale bevolking zelf op vakantie en voor hun zijn blanke mensen een ware atractie want ik ben nu al meer dan 10 keer gevraagd of ongevraagd met vreemde mensen op de foto gezet.

Share on Facebook

Hey you Lady Gaga, you want massage?! You pretty girl you want scooter hire from me? You Holland….. lekker, lekker! Neuken in de keuken??

Oh mijn lieve Bali waar zal ik beginnen?

Ik ben niet de aangewezen persoon die mensen de weg kan wijzen, ik houd wegenkaarten ondersteboven en loop gerust dezelfde winkelstraat in die ik net heb gehad. Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is dat als je geen richting gevoel hebt en je daar ook voor durft uit te komen, reizen best eens lastig kan zijn. Jammer genoeg ben ik niet gezegend met het innerlijke kompas dat mijn ouwe heer heeft die feilloos het noorden kan vinden zelfs als je hem geblinddoekt rondjes laat draaien. Wel heb ik ondertussen een trukendoos met handige tips vol gespaard om mijn weg terug te vinden.

Ik onthoud namelijk kenmerken, dit zijn kenmerken van rare gebouwen, aparte stenen, schreewerige raclame borden maar vooral winkels. Als het ware maak ik er een foto’s van in mijn hoofd en als ik er voorbij loop weet ik precies van welke hoek ze zijn genomen en loop ik gemakkelijk terug. Vandaar dat dit lastig is om mensen de weg te wijzen leg maar eens de weg uit met: “Je loopt hier rechtdoor tot de witte steen in de stoep daar oversteken dan voorbij de etalage met prachtige sandalen en als het begint te stinken ga je rechts daar is het!”.

Terwijl ik van plan was  mijn innerlijke wegenkaart te updaten werd ik getroffen door de zogenoemde “Cultuurshock”. Ik kon geen stap verzetten of er werd wel iets geroepen, aan mijn armen getrokken of een folder in mijn hand geduwd. Waar zijn hier de mooie stenen? Waar zijn de prachtige tempels waar ik af kan slaan? Alle winkels lijken op elkaar en ieder bocht is hetzelfde. Mijn hoofd was bijna klaar voor een ferme “CTRL+ALT+DELETE” van de harde schijf todat er een groen lichtpuntje opdoemde in mijn ooghoek. Mijn kleine groene oase in deze hectiek die Bali met zich meebrengt. Lekker onderuitgezakt in een met airco gevulde ruimte met mijn handen geklemd om een ijskoude frappoccino! Whoop, whoop lang leve Starbucks!!!!!

Om niet compleet door te draaien heb ik samen met mijn frappoccino besloten mee te gaan in deze hectiek, ik lach vrolijk naar de verkopers bedank ze vriendelijk en roep hard “No thanks, have a nice day!”  En soms als ik helemaal in een gekke bui ben neurie ik gewoon hardop een liedje want dat doen ze hier namelijk ook. Ikzelf ben een voorstander geworden “Stil in mij” van “Van Dik Hout”. En voor de mensen die dezelfde fout maken om 2 dagen in Kuta Beach te verblijven een tip voor al jullie trukendozen ga naar het strand zo dicht mogelijk bij het water dan waaien alle verkoop praatjes weg en blijf je koel door het koude zeewater. Ik vertrek morgen naar rustiger oorden richting Ubud daar hoop ik een Batikcursus te doen en lekker te eten!

Liefs,

Jasmijn

Offers langs de weg.

Meiden die engels willen oefenen en waar heb je het dan over in het engels????? Jongens natuurlijk!!

Share on Facebook

Nadat ik op 1e kerstavond wreed uit mijn bed gedonderd ben door een stel aardplaten die over elkaar heenschoven heb ik de volgende dag mijn spullen gepakt want ik vond het maar niks. Dus 2e kerstdag, vrede op aard(beving)* richting kaikoura vertrokken. Kaikoura staat bekend om het zeeleven, grote groepen wilde dolfijnen zijn hier gewoon vanaf het strand te zien, kreeft in overvloed, oftewel het neusje van de zalm hier hoor in kaikoura!

Samen met Majorie & Marjolein wilde ik op walvissenjacht. Niet dat we met harpoen de beesten te lijf zouden gaan maar we wilden slechts plaatjes schieten van deze zeedino’s. Tijdens het inchecken op de boot had de kapitein de status “Hoge-kans-op-zeeziekte” aan onze trip meegegeven. Aaangezien ik dit lichaam al 26 jaar met mij meesjouw ken ik het maar al te goed, zo weet ik dat mijn voeten mij urenlang moeiteloos naar de mooiste plekken kan brengen zonder er iets voor terug te vragen, ik weet dat mijn handen het kleinste priegelwerk kunnen doen zonder te mopperen maar helaas weet ik ook dat mijn zeebenen niet opgewassen zijn tegen de woeste zee die Nieuw-Zeeland omringt.

Ondanks die kennis was mijn wil om die oerbeesten te zien sterker dan mijn maag. Nog geen half uur onderweg en de kleur van mijn gezicht matchte “Ton sur ton” met mijn eigele handtas. Ik hield mij kranig overeind en dat wierp zijn vruchten af. De kapitein had met een soort toeter vergelijkbaar met een didgeridoo geluiden opgevangen en we hadden beet. Met een grote witte wolk spetterend water liet de walvis weten dat hij groter was dan onze boot. Deze Sperm whales leven een eenzaam leven en hebben hun naam te danken aan een stel vissers (die errug lang zonder vrouw op zee hadden gezeten) want zij zagen de opslag van olie in de walvis aan voor het voortplantingsorgaan van de walvis.

Ik dacht na deze “Whale Smith” te hebben gezien dat de boot een rechts ommekeer zou maken richting haven maar nee de kapitein had zijn didgeridoo weer te voorschijn getoverd en we waren onderweg naar “Bruce Whale-is” deze was wat lastiger te spotten maar ook hem hebben we op de gevoelige plaat vast kunnen leggen. Wat zijn het toch bijzondere beesten net of ze niks aantrekken wat de wereld om hun heen aan het doen is en ze gewoon doen wat ze doen namelijk eten en zwemmen. Ze kunnen een diepte bereiken van 2500m alsof het ze nauwelijks moeite kost.

Op de terugweg hield ik het niet meer maar gelukkig was ik niet de enige want Majorie had het net zo zwaar als ik en we hebben toen op de terugweg omstebeurt de vissen gevoerd.

Liefs,

Jasmijn

*Vrede op aard(beving), deze mooie woordspeling is gejat van mijn vriendinnetje Anouk die mij gerust heeft gesteld met deze woorden na de aardbeving.

* Whale Smith, Bruce Whale-is zijn natuurlijk geen echte namen maar ik weet zeker dat mijn broertje er nog 100 voor je kan verzinnen die is namelijk een kei in woordspelingen!

*19# Omdat mijn creatieve handjes een tijd stil gezeten hebben wilde ik weer iets uit mijn dromenlijstje doen op creatief vlak. Ik heb stenen verzameld van mooie stranden, bergen en wandelingen en heb ringetjes gekocht en prachtige ringen gemaakt van deze stenen. Mooiste souvenier die je je kan voorstellen toch?

Share on Facebook

Natuur & Beschermd goed

Queenstown was super! Het was fijn om op 1 plek te zijn. Heel even leek het erop dat ik er woonde, mijn reisvriendinnetjes zaten verspreid over Qtown zodat ik overal even langs kon wippen of aankloppen voor een fles koffie of een bakkie bier of andersom. Qtown draait om adrenaline daar verdienen ze geld mee, de raarste activiteiten zijn er te doen waarbij je hartslag je pompend laat voelen dat je nog leeft. Ook mijn afscheid werd een rare activiteit en dat ging gepaard met een drankje (lees: Gezopen als een metselaar op zijn 1ste dag bouwvak bij ‘t Hart). Met hier en daar een afscheidsknuffel ben ik met een koprol of 8 terug gegaan naar mijn hostel. Binnen een uur ging mijn ochtendbus naar Gunn’s Camp de volgende bestemming. Die dag heb ik de bermvegetatie van Nieuw-Zeeland eens goed kunnen waarderen*.

Samen met Becky & Lauren met een mega pizza /Rachel & Aimee laatste avond.

Historie & Cultuur

Gunn’s camp is een oud mijnwerkerskamp en we verbleven in kleine bunkers compleet met openhaard, electrische generator met avondklok. Die avond had ik mijn eigen avondklok wat vroeger bijgesteld want ik was gebroken, na een heerlijke macrobiotische douche heb ik mijn bed opgezocht. Ik was er van overtuigd dat mijn hoofd eraf zou vallen dus die heb ik de hele nacht vastgehouden. Nu moet je weten dat ik nogal populair ben hier bij de backpackers niet zozeer vanwege mijn onuitputtelijke vorm van uitstekende humor maar omdat de Sandflies* mij prefereren boven ieder ander zoogdier met hartslag. Noem het geluk of een vloek maar die avond hebben zij mijn handen hartenloos te grazen genomen. Dit resulteerde in een hand vergelijkbaar met een opgeblazen ziekenhuis handschoen.

Grapje van de kampbaas een poort tgen de sandflies/ Gunn’s Camp huisjes

Hand die steeds dikker wordt / Prachtig uitzicht richting Invercargill.

Drugs & Criminaliteit

Tegen dat tijd dat Gunn’s Camp uit onze achteruitkijkspiegel verdween was ook mijn pols verdwenen. Nu zat ik opgescheept met een klomphand waar Mickey Mouse een puntje aan kan zuigen. Dit was het punt dat ik maatregelen moest gaan nemen en eenmaal aangekomen in Invercargill heb ik bij de eerste de beste witjas wat pillen gescoord. Ik heb hem trouw beloof met mijn klomphand in de lucht mij aan de voorschriften te houden omdat het nogal voor wat bijwerkingen kon zorgen maar die belofte was even gauw verdwenen bij het aanzicht van dat ding onderaan mijn arm. Ik heb mijn dosis verviervoudigd en met een half flesje cola light weggespoeld. Dit was niet mijn meest slimme zet deze vakantie want binnen half uur had ik het gevoel of Gepetto aan mijn touwen aan het trekken was, ik had geen controle meer over mijn benen en ben als een bezopen marionet van plantenbak naar plantenbak gelopen. Bij de laatste plantenbak ben ik door een Amerikaanse medebackpacker tussen de violen uitgeplukt. Klein belangrijk visueel element van dit verhaal de beste man had namelijk een spastisch been. Dit moet er erg raar uit hebben gezien kwijelend meisje met rollende ogen inclusief klomphand en een Amerikaanse skinhead met spastisch been. Helaas was ik niet instaat dit voor jullie visueel te documenteren dus laat ik het aan jullie fantasie over.

Koeien op de weg zorgen voor files /Stijlste straat Dunedin

Mijn balans zoeken op “the boulders”

Schokkend nieuwsbericht

Na enkele dagen in Christchurch te hebben vertoefd besloten we na ons kerstontbijt de rest van de dag door te brengen op het strand. Een rare gewaarwording kerstmuziek en verbrande huiden.!e kerstavond besloten we met 5 meiden naar de chinees te gaan en daar ons te buiten te gaan aan eend, varken en misschien wel hond of kat. Met de broek op de vreethaak zijn we waggelend naar ons hostel gegaan. Die nacht om 2.00 werd ik met een klap bijna uit mijn stapelbed gegooid. Mijn reactie was eerst boos omdat ik niet besefte wat eraan de hand was ik sprong slaapdronken uit bed en wilde naar het toilet tot ik Majorie aankeek en zij schreeuwde “Het is verdomme een aardbeving”. Ik wilde naar de deurpost rennen maar de tweede klap was mij voor en gaf mij een zet mee en ik werd tegen de derupost gesmeten. Gek eigenlijk wat je doet in zo’n situatie. Ik dacht alleen maar: “Ik ben het hier zo niet mee eens dat dit gebeurd”. Majorie fungeerde als ware hulpverlener en pakte in no-time alle spullen en “Marjolein dacht alleen maar waar is mijn BH, ik ga dus echt niet zo de straat op hoor!”. We moesten met spoed de straat op uit veiligheid en omdat de electriciteit het had begeven. daar sta je dan 1e kerstnacht in je pyjamaatje.

Terwijl ik dit nu schrijf hoor ik dat er meer dan 7 aardbevingen zijn geweest en het hostel waar wij vanmorgen zijn vertrokken onveilig is verklaard en wegens instortingsgevaar niet toegankelijk voor publiek. Het blijft toch iets raars die natuur.

Kerstontbijt met Majorie & Marjolein / In pyjama’s op straat na aardbeving.

 * Bermvegetatie waarderen is eigenlijk een cryptische omschrijving voor anti-peristaltische darmbewegingen, vomeren, braken, kotsen, spouwen, nekken, spugen, overgeven etc.

* Sandflies

Share on Facebook