• Reisverhalen

    Senegal, het land waar op tijd komen raar is.

    Een nieuw avontuur Begin dit jaar hebben we de wereldkaart gepakt om een nieuwe bestemming te zoeken. Wat ligt, op ongeveer 6 uur vliegen van Nederland af, biedt een andere cultuur en ook nog eens zongarantie? Na een fles wijn kwamen er achter, alles wat binnen de cirkel viel maakte kans op onze audiëntie. Nu viel het noorden af vanwege de kou, en veel delen van het Midden-Oosten en Afrika vanwege veiligheid. En uiteindelijk wisten we het, Senegal! Geen standaard bestemming Dat Senegal geen standaard vakantiebestemming was, bleek wel toen de vlucht ernaartoe zo leeg was dat wij beiden languit over 3 stoelen konden liggen. De onrust van een week…

  • Reisverhalen

    5 redenen waarom een reis naar Gambia wel een goed idee is!

    Het rumoer over Gambiaanse politiek en de bijhorende onrust, doet het land geen goed. Zonde! Ik geef je 5 redenen waarom Gambia toch echt op je vakantie-verlanglijst moet staan. Kom op daar gaan we! 1. Dans de nacht tegemoet Dit is dan toch wel de beste reden die ik je kan geven. Ga dansen, dansen alsof je leven ervan afhangt! Dans tot je kleding aan je lijf plakt van het zweet. In het stadje Kololi, aan Senegambia Road vind je veel barretjes met live muziek. In de weekenden dansen de lokale mensen met je mee en gaan de voetjes van de vloer. Heerlijk! 2. Bezoek de vismarkt in Bakau Wat…

  • Reisverhalen

    Onze oma is daar en ik heb haar boterhammen!

    Na ruim 6 weken zelf het Zuid-Amerikaanse continent te hebben verkend kreeg ik versterking. Nadat ik 1,5 uur bij de verkeerde deur had gewacht wierp ik mijzelf met een onflatteuze huilbui in de armen van Tom. Eindelijk samen stempels van landen verzamelen. Na een kort verblijf in Buenos Aires, vertrokken we richting de Iguazu Falls. Prachtige watervallen die vanuit de Braziliaanse en Argentijnse kant te bewonderen zijn. Met ons nog velen die deze Unesco topper wilde bezoeken. Drommen mensen stonden in slingerende rijen opgesteld voor de ingang. Als ik ergens een hekel aan heb…. (naast eten in mijn haar en haar in mijn eten) is het wachten!! Ik ben er…

  • Reisverhalen

    Gratis doodsangsten in de woestijn

    Als er pepermuntjes bij de uitgang van een restaurant worden aangeboden, verdwijnen er een paar handjes in de zakken van mijn vader. Werd er in de stad chips uitgedeeld, kreeg ik van hem de opdracht de promotiedame af te leiden zodat mijn vader achter haar rug met een doos chips aan de haal ging. Deze deelde hij dan trots uit op het terras van zijn cafeetje. Zo gingen we ook geregeld samen “lunchen” bij de Sligro en nog steeds als ik de koelkast thuis opentrek en een voorraad aan reclameverpakkingen zie, weet ik dat er ergens een “gratis” actie is geweest. Niet alleen mijn vader heeft er een handje van…

  • Reisverhalen

    Bevroren tot op het bot!

    Na een korte tussenstop vanuit Argentinië in Chili. Bereidde ik mij voor op een trip door de meest afgelegen gebieden in Bolivia. De faciliteiten waren minimaal en de temperaturen daalde tot -20 graden. Wat was dit een gave trip! Ik kan er heel veel over zeggen maar misschien moeten jullie het maar gewoon zelf gaan bekijken: Hier nog wat beelden van de prachtige omgeving en onze creativiteit op de zoutvlaktes: Na drie dagen geen contact te hebben gehad met mijn tenen, hadden ze mijn whatsapp groep verlaten. Ik wilde ze geruststellen met de belofte van een warme busreis van 10 uur naar La Paz. Hiervoor had ik eens diep in…

  • Reisverhalen

    Een dik Duits welkom!

    Ik had de bustrip overleefd en was in het hostel aangekomen. Even zat ik er echt doorheen. Ik stapte de kamer binnen en met een diepe zucht plofte ik op het onderste bed van één van de 4 stapelbedden die mij werd toegewezen. Even deed ik mijn ogen dicht en herpakte mijzelf en dacht: Ik ga lekker douchen en boodschappen doen, daar knap ik vast van op. Ik opende mijn ogen en schrok me helemaal de “gladiolen”. Er hing een meisje met haar hoofd ondersteboven naar beneden boven mijn gezicht. Vanaf het bed boven mij begroette ze mij: “allo”. Ik stond op om haar goed aan te kijken en mij…

  • Reisverhalen

    Huidkleurige kraanvogel onderweg naar Cordoba

    Ik heb mijn spullen gepakt en sta om half 6 in de ochtend in het kleine keukentje van Ester. Op mijn rug een 13 kilo rugzak en op mijn buik een 3 kilo rugzak onderweg naar mijn volgende bestemming Cordoba. Ik zie er belachelijk uit! In mijn hand krijg ik een tasje gedrukt met eten voor onderweg en op mijn wang 3 hele dikke kussen. Ik waggel me een weg naar het metrostation. Omdat ik de metrokaart heb moeten inleveren moest ik een apart kaartje kopen. Dit kon dan weer niet bij de dame achter het glas (klinkt raar, je snapt wat ik bedoel). Toen zat er niks ander op…

  • Reisverhalen

    Don’t swear for me Argentina!

    Een moeilijk afscheid, twee vertraagde vluchten en twee stroopwafels aan Esters eettafel verder, ben ik er! Eigenlijk houd ik helemaal niet van stroopwafels maar uit beleefdheid en gebrek aan gesprekstof en slaap, probeerde ik de stilte de baas te zijn met een homp platgeslagen suiker. Ik had Ester uitgelegd dat je de ‘Stroepwoffel’ warm moet maken in de magnetron voor het zachte stroop effect. Ze knikte ja en legde ze in de ijskast. Met mijn Spaans ging het meteen super… Daar zit ze dan recht tegenover me. Ester. In het echt is ze nog echter. Een pittige tante die na het overlijden van haar man niet wilde vereenzamen. Al ruim…

  • Reisverhalen

    Ze heet Ester.

    Ze heet Ester. Dat is het eerste wat ik zag toen ik de bijlage opende in de e-mail van het gastgezin. Even zak ik terug in mijn bureaustoel. Ester zonder h. Wie is ze? Al twee jaar ben ik bezig met het plannen van mijn reis waarvan Buenos Aires een groot onderdeel is. Een week lang zal ik bij haar slapen, aanschuiven aan haar eettafel voor het ontbijt en de borden in de keuken zetten na het eten, dat allemaal bij Ester zonder h. Langzaam scroll ik naar beneden en lees verder. Ze houdt van schilderen en is ruim in de zestig. Oh hemeltje lief het is een bejaarde kunstenares,…

  • Reisverhalen

    Beware to prepare!

    Ik zie mijn vader nog staan, vloekend en tierend bij de achterklep van onze grote grijze volgeladen Renault Espace. Dit gezinstafereel deed vermoeden dat er een volksverhuizing plaats vond, echter had deze overvolle wagen enkel bestemming Zeeland (weekje). Iedere keer als mijn vader een poging deed de achterklep te sluiten presteerde één van ons het de auto uit te springen en er nog meer spullen aan toe te voegen. Ik heb dingen meegezeuld waarvan ik jarenlang het bestaan niet meer wist maar waarvan ik bang was het onverhoopt nodig te hebben. Zeg nou zelf, glittertape en een scheetkussen zijn toch ook onmisbaar voor een week Zeeuws vertier? Rugzakdieet Mijn inpakwoede…